Workshop voor Thai

Enige weken geleden werd ik gebeld met de vraag of ik een workshop wilde geven voor een aantal Thai. Deze oncologisch verpleegkundigen en artsen waren hier om kennis op te doen over onze preventieve onderzoeksmethoden. Daarnaast wilden zij graag weten hoe wij kanker behandelen en hoe mensen hier het leven oppakken na kanker.

Ik liet de Thai een aantal foto’s zien van sportende mensen waarbij zij moesten aangeven wie volgens hen de mensen waren die kanker overleefd hadden. Die konden zij er niet uithalen. Daarna liet ik foto’s zien van werkende mensen. Ook hier was niet zonder meer zichtbaar wie de overlevers waren. De bedoeling hiervan was, te laten zien dat deze mensen weer participanten in de maatschappij zijn zoals ieder ander.

In de workshop heb ik daarna verteld over het programma ‘herstel en balans’. Wie neemt daaraan deel, wat houdt het programma in, welke interventies zijn er en wat is de reactie van deelnemers? Ik was erg benieuwd naar de mogelijkheid dit programma te realiseren in Thailand. Immers dit past niet in alle culturen. Dit heeft vooral te maken met hoe het sociale vangnet is in een land. Worden programma’s vergoed vanuit de overheid? Hoe is de opvang binnen families?

Na mijn verhaal heb ik de groep in drieën gesplitst om te bespreken hoe het programma door hen ingezet zou kunnen worden. Dit werd daarna centraal teruggekoppeld. Eén groep bekeek de mogelijkheden van het programma voor particuliere ziekenhuizen, de andere groep voor staatsziekenhuizen en de derde groep voor ongeacht welk ziekenhuis.

Deze wijze van opsplitsen waren de Thaise bezoekers duidelijk niet gewend. Zij hadden een voorkeur voor alles centraal bespreken. Toch kwamen er zinvolle reacties uit de groepen.

Enkele conclusies:

  1. Er is in Thailand een groot verschil tussen particuliere en staatsziekenhuizen.
  2. In Thailand is de opvangbereidheid binnen families groot. Hierdoor hoeft niet iedereen die hersteld of herstellende is meteen weer aan het werk. Ook al zijn er geen sociale voorzieningen.
  3. Wie geen geld heeft, is uitgesloten van vervolgbehandelingen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Over het programma ‘herstel en balans’ waren de Thai zeer te spreken. Volgens hen wordt in particuliere ziekenhuizen iets soortgelijks gedaan. De overheid wil echter niet investeren in dit soort programma’s voor staatsziekenhuizen. Met het programma ‘herstel en balans’ zou de familie ontlast worden in de zorg. Voor de patiënt zou het betekenen dat hij weer snel kan functioneren en daarmee sneller patiënt- af kan zijn. Dit geeft een beter gevoel van welzijn, mensen voelen zich fitter, herstellen sneller, hebben een betere conditie, zijn minder bang, leren beter om te gaan met hun ziekte, pakken het leven weer makkelijker op en gaan weer voor nieuwe uitdagingen.

In Thailand is het helaas een kwestie van geld. Voor de patiënten omdat zij geen geld hebben voor een gepaste nabehandeling en voor de regering omdat die geen geld wil geven aan de staatsziekenhuizen om een dergelijk programma te implementeren.

Wat het vervolg op deze workshop gaat worden, hangt af van de evaluatie in Thailand.